Zachód. Od początku chrześcijaństwa, jeszcze w czasach staroż., a także w średniowieczu, rosła powoli na Zachodzie liczba żeńskich domów zakonnych opartych na różnych regułach. W Galii w VI w. było ich ok. 30, męskich 7 czy 8 razy więcej. Wobec małej liczby miejsc w klasztorach, wcześnie zaczął się kształtować elitarny ruch rycersko-arystokratyczny, który przez wieki był charakterystyczny dla chrześcijaństwa zachodniego. Niekiedy powstawały klasztory podwójne, w których żyły obok siebie wspólnoty żeńska i męska; były one ściśle oddzielone, ale zarazem współpracowały ze sobą i pomagały sobie nawzajem. W czasach karolińskich wiele domów zgodnie z wolą władz przyjęło regułę św. Benedykta, inne wybrały bardziej swobodną regułę kanoniczną. Kryzysy pokarolińskie odbiły się poważnie na żeńskich klasztorach, ale np. w cesarstwie wiele bogatych domów zakonnych zachowało ważną pozycję społ., a żyjące w nich mniszki arystokratki posiadały dużą niezależność (życie wspólne istniało w niewielkim stopniu).
Brak odpowiedzi do wpisu “Gry”